Μπορεί να απαθανάτισε μερικά από τα πιο εμβληματικά supermodels όλων των εποχών και να βρέθηκε στο επίκεντρο της χρυσής εποχής της μόδας στη Νέα Υόρκη των ’90s, αλλά ο Ελληνοαμερικανός φωτογράφος Δημήτρης Χαλκίδης δεν αναζήτησε ποτέ μόνο την τέλεια εικόνα, αλλά την αλήθεια που κρύβεται πίσω από αυτήν.

Από τους δρόμους του Μανχάταν μέχρι τις πασαρέλες που ανέδειξαν θρύλους όπως η Naomi Campbell, η Linda Evangelista και η Carla Bruni, ο ίδιος αναζήτησε πάντα κάτι περισσότερο από τη λάμψη, την αυθεντικότητα πίσω από το πρόσωπο.

Με αφορμή την έκθεση «From the Streets to the Runway» στη Μύκονο, μας μιλά για τις ανεπανάληπτες στιγμές που κατέγραψε, τη μαγεία της Νέας Υόρκης των ’80s και ’90s, τη νοσταλγία μιας εποχής που άλλαξε για πάντα τη μόδα και τη φωτογραφία, αλλά και τη σημασία του να βλέπουμε τον κόσμο και τους ανθρώπους πίσω από την τέλεια εικόνα που μας παρουσιάζουν μέσα από τα social media.

Photos By Themis Iakovakis

Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με τη φωτογραφία; Θυμάστε ποια ήταν η πρώτη φωτογραφία σας;

Η φωτογραφία μπήκε στη ζωή μου από πολύ μικρή ηλικία. Θυμάμαι ότι όταν ήμουν περίπου οκτώ ετών, ο πατέρας μου μου χάρισε μια Kodak Instamatic. Άρχισα να φωτογραφίζω την οικογένειά μου και από εκείνη τη στιγμή με γοήτευσε η ιδέα ότι μπορούμε να παγώσουμε μια στιγμή στον χρόνο και να τη διατηρήσουμε για πάντα. Μου άρεσε να καταγράφω τις οικογενειακές στιγμές στις γιορτές και μία από τις πιο όμορφες αναμνήσεις μου ήταν όταν γεννήθηκε ο αδελφός μου και φωτογράφιζα τη μητέρα μου, τον πατέρα μου και τον μικρό μου αδελφό μαζί. Θυμάμαι έντονα το συναίσθημα: τη χαρά να βλέπω μια εικόνα να αφηγείται μια ιστορία χωρίς λόγια. Τότε κατάλαβα ότι η φωτογραφία δεν ήταν απλώς ένα επάγγελμα για μένα, αλλά ένας τρόπος να παρατηρώ και να καταγράφω τον κόσμο.

Απαθανατίσατε μερικά από τα πιο εμβληματικά supermodels της ιστορίας. Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση σε όλο αυτό το ταξίδι;

Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν να παραμείνω αυθεντικός. Όταν φωτογραφίζεις ανθρώπους που βρίσκονται στο επίκεντρο της παγκόσμιας προσοχής, είναι εύκολο να παρασυρθείς από τη λάμψη. Εγώ προσπαθούσα πάντα να δω τον άνθρωπο πίσω από το εξώφυλλο. Να βρω τη στιγμή που χαλαρώνει, που γελάει και που είναι απλώς ο εαυτός του.

Σήμερα το street style είναι μια πολύ οργανωμένη βιομηχανία. Πώς ήταν τότε;

Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και σε όλη τη διάρκεια των ’90s, η έννοια του street style όπως τη γνωρίζουμε σήμερα ουσιαστικά δεν υπήρχε. Δεν υπήρχαν influencers και κανείς δεν ντυνόταν ειδικά για να φωτογραφηθεί έξω από μια επίδειξη μόδας. Οι άνθρωποι ντύνονταν για τον εαυτό τους. Η Νέα Υόρκη ήταν ένα ζωντανό σκηνικό δημιουργικότητας και αυθεντικότητας. Αυτό ακριβώς προσπαθούσα να καταγράψω. Σήμερα το street style είναι πιο επαγγελματικό και πιο εμπορικό. Ίσως έχει χάσει λίγη από την αυθορμησία του, αλλά εξακολουθεί να αποτελεί μια ενδιαφέρουσα μορφή προσωπικής έκφρασης.

Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη φωτογραφία σε αυτή την έκθεση που κρύβει μια ιστορία που δεν θα ξεχάσετε ποτέ;

Ναι. Υπάρχει μια φωτογραφία της Naomi Campbell στους δρόμους της Νέας Υόρκης. Η εικόνα μπορεί να φαίνεται απλή, αλλά θυμάμαι εκείνη ακριβώς τη στιγμή. Δεν ήταν μια οργανωμένη φωτογράφιση. Ήταν μια αυθόρμητη συνάντηση που κράτησε μόλις λίγα δευτερόλεπτα. Αυτές είναι οι αγαπημένες μου φωτογραφίες, γιατί δεν μπορούν ποτέ να επαναληφθούν. Αν χάσεις τη στιγμή, χάνεται για πάντα.

Naomi Campbell on 7th Avenue

Η δεκαετία του ’90 θεωρείται η «χρυσή εποχή» των supermodels. Τι είχε εκείνη η περίοδος που λείπει σήμερα;

Υπήρχε μια αίσθηση μυστηρίου. Τα μοντέλα δεν ήταν διαθέσιμα όλο το εικοσιτετράωρο μέσω των social media. Ο κόσμος τα ανακάλυπτε μέσα από περιοδικά, πασαρέλες και διαφημιστικές καμπάνιες. Αυτό δημιουργούσε μια ιδιαίτερη γοητεία. Παράλληλα, κάθε μοντέλο είχε τη δική του ξεχωριστή προσωπικότητα. Δεν προσπαθούσαν όλες να μοιάζουν μεταξύ τους.

Το project «From the Streets to the Runway» δείχνει supermodels έξω από το περιβάλλον της πασαρέλας. Τι αποκαλύπτει αυτή η πλευρά;

Αποκαλύπτει την ανθρώπινη πλευρά τους. Τις βλέπουμε να περπατούν στον δρόμο, να περιμένουν ένα ταξί, να γελούν με φίλους ή να ετοιμάζονται για την επόμενη επίδειξη. Αυτές οι στιγμές συχνά κρύβουν περισσότερη αλήθεια από οτιδήποτε συμβαίνει πάνω στην πασαρέλα.

Ως Ελληνοαμερικανός δημιουργός, τι σημαίνει για εσάς το γεγονός ότι αυτό το αρχειακό υλικό εκτίθεται στη Μύκονο;

Είναι βαθιά συγκινητικό. Γεννήθηκα στην Κατερίνη και πέρασα το μεγαλύτερο μέρος της επαγγελματικής μου ζωής στην Αμερική. Το να επιστρέφω τώρα με αυτό το έργο και να το παρουσιάζω σε έναν τόσο σημαντικό πολιτιστικό χώρο της Μυκόνου μοιάζει σαν να κλείνει ένας όμορφος κύκλος. Είναι ένας διάλογος ανάμεσα στις δύο πατρίδες μου.

Photos By Themis Iakovakis

Τι ήταν αυτό που σας τράβηξε στη Νέα Υόρκη των ’80s και ’90s;

Γεννήθηκα στην Κατερίνη και σε νεαρή ηλικία μετανάστευσα με την οικογένειά μου στο Κονέκτικατ των Ηνωμένων Πολιτειών. Μετά την αποφοίτησή μου από το λύκειο, σπούδασα στη Σχολή Εικαστικών Τεχνών της Νέας Υόρκης (School of Visual Arts). Η Νέα Υόρκη σου έδινε την αίσθηση ότι όλα ήταν δυνατά. Ήταν μια πόλη γεμάτη καλλιτέχνες, μουσικούς, σχεδιαστές και ανθρώπους που κυνηγούσαν τα όνειρά τους. Αυτή η δημιουργική ενέργεια ήταν μεταδοτική.

Αν έπρεπε να διαλέξετε ένα μόνο μέρος στον κόσμο για να φωτογραφίζετε για πάντα, ποιο θα ήταν;

Η καρδιά μου λέει Ελλάδα, αλλά ως φωτογράφος θα επέλεγα τη Νέα Υόρκη. Είναι μια πόλη που δεν σταματά ποτέ να αλλάζει. Κάθε γωνιά της κρύβει μια ιστορία και κάθε μέρα είναι διαφορετική.

Αν έπρεπε να περιγράψετε την ενέργεια της Νέας Υόρκης εκείνης της εποχής με ένα μόνο συναίσθημα, ποιο θα ήταν;

Ελευθερία. Η αίσθηση ότι μπορούσες να γίνεις όποιος ήθελες και να χαράξεις τη δική σου πορεία.

Πώς ήταν η σχέση σας με τα supermodels εκείνης της περιόδου; Ποιες ξεχωρίζετε;

Είχα την τύχη να συνεργαστώ και να γνωρίσω πολλές από τις σημαντικότερες προσωπικότητες εκείνης της εποχής. Ξεχωρίζω τη Naomi Campbell για τη δυναμική της παρουσία, τη Linda Evangelista για τον επαγγελματισμό της και την Carla Bruni για τη φυσική της κομψότητα. Πάνω απ’ όλα, όμως, θυμάμαι πόσο ανθρώπινες ήταν όταν έσβηναν τα φώτα της πασαρέλας.

Πώς μπορεί η φωτογραφία να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο ενδυνάμωσης ενάντια στον εκφοβισμό;

Η φωτογραφία μάς διδάσκει να βλέπουμε — να βλέπουμε τον εαυτό μας και τους άλλους με περισσότερη κατανόηση και ενσυναίσθηση. Μέσα από το Boo2Bullying βοηθάμε τους νέους να εκφράζονται δημιουργικά, να βρίσκουν τη φωνή τους και να αποκτούν αυτοπεποίθηση. Όταν ένα παιδί νιώθει ότι το βλέπουν και το ακούνε, αποκτά δύναμη.

Τι συμβουλή θα δίνατε στα παιδιά που μεγαλώνουν κάτω από την πίεση των social media;

Να θυμούνται ότι η πραγματική ζωή δεν έχει φίλτρα. Τα social media συνήθως δείχνουν μόνο τις καλύτερες στιγμές των ανθρώπων. Μην συγκρίνετε τη δική σας πραγματικότητα με την προσεκτικά επιλεγμένη εικόνα κάποιου άλλου. Η αξία σας δεν μετριέται με likes ή followers.

Θεωρείτε ότι η εποχή των ’90s supermodels θα μπορούσε να υπάρξει ξανά;

Κάθε εποχή έχει τα δικά της πρόσωπα και τα δικά της αστέρια. Τα ’90s ήταν μια μοναδική στιγμή στην ιστορία της μόδας και θα ήταν δύσκολο να επαναληφθεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Σήμερα υπάρχουν εξαιρετικά μοντέλα και δημιουργοί, αλλά το τοπίο έχει αλλάξει. Η μόδα είναι πιο άμεση, πιο ψηφιακή και πιο παγκόσμια. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό· είναι απλώς διαφορετικό. Για μένα, η ουσία παραμένει η ίδια: να δημιουργούμε εικόνες που έχουν ψυχή και αντέχουν στον χρόνο!