Είκοσι χρόνια μετά το φαινόμενο του The Devil Wears Prada, με φόντο την κατάρρευση των media και την αναγέννηση της εξουσίας, το sequel δεν μιλά για φιλοδοξία αλλά για επιβίωση, με τη Meryl Streep να αλλάζει τη σκηνή της κινηματογραφικής βιομηχανίας.
Η Νύχτα που η Μόδα Επέστρεψε στο Lincoln Center
Δεν ήταν ένα λανσάρισμα προϊόντος, ούτε μια εύκολη, υπολογισμένη αναβίωση ντυμένη με ακριβές δημιουργίες σχεδιαστών. Η πρεμιέρα του The Devil Wears Prada 2, το βράδυ της 20ής Απριλίου 2026, στο Lincoln Center στη Νέα Υόρκη ήταν ένα πραγματικό πολιτιστικό γεγονός. Μια ωδή στην νοσταλγία της εποχής που η μόδα ήταν απόλυτο προνόμιο, τα περιοδικά ιεροτελεστία και οι άνθρωποι πίσω από αυτά απροσπέλαστοι και κρυμμένοι κάτω από τον μανδύα της γαργαλιστικής φήμης με την γοητεία της εξουσίας τους.
Η Meryl Streep εμφανίστηκε λαμπερή, ήσυχη και απόλυτη όπως η ίδια η Miranda Priestly. Η Anne Hathaway, με ένα κατακόκκινο φόρεμα, περπάτησε το κόκκινο χαλί σαν να μην πέρασε μια μέρα από το 2006. Η Emily Blunt, ο Stanley Tucci και η Lady Gaga συμπλήρωναν έναν αστερισμό που δεν συγκεντρώθηκε απλώς για να προωθήσει μια ταινία, αλλά για να επιβεβαιώσει ότι κάτι που ξεκίνησε ως κινηματογραφική επιτυχία είκοσι χρόνια πριν, είχε πλέον μετατραπεί σε πολιτιστικό σύμβολο.
Η εκδήλωση μεταδόθηκε ζωντανά στο Disney+ και στο Hulu, απόδειξη για το πόσο πεινασμένο ήταν το κοινό να το παρακολουθήσει. Η ταινία είχε ήδη «σπάσει» το internet με το πρώτο trailer, που να συγκεντρώνει 222 εκατομμύρια προβολές μέσα στις πρώτες ώρες. Αυτοί δεν ήταν απλώς αριθμοί. Ήταν μια γενιά που φώναζε: Περιμέναμε είκοσι χρόνια για αυτή την ταινία.
Το Sequel και το βάρος της προσδοκίας της πρώτης ταινίας του 2006 που άλλαξε τη μόδα
Το The Devil Wears Prada 2 βγήκε στις αίθουσες την 1η Μαΐου 2026 με εισπράξεις 115 εκατομμύρια δολάρια στις πρώτες μέρες προβολής. Η Andy Sachs, τώρα γνωστή δημοσιογράφος σε μια φανταστική εφημερίδα που ονομάζεται New York Vanguard, απολύεται μέσω SMS ενώ παραλαμβάνει βραβείο. Επιστρέφει στο Runway ως νέα features editor. Η Emily Charlton, εν τω μεταξύ, έχει ανελιχθεί σε υψηλόβαθμο στέλεχος στον Dior, κατέχοντας τώρα τα διαφημιστικά χρήματα που η Miranda απεγνωσμένα χρειάζεται. Στο sequel η Miranda, για πρώτη φορά, δεν διοικεί απλώς μια αυτοκρατορία. Παλεύει να τη σώσει από την εξαφάνιση.
Οι κριτικές στην πλειοψηφία τους ήταν θετικές, ενώ από πολλούς χαρακτηρίστηκε ως υπόδειγμα για το πώς πρέπει να είναι ένα sequel μιας πετυχημένης ταινίας. Ένας κριτικός έγραψε: «Το The Devil Wears Prada 2 δεν μπορεί να φτάσει τη δόξα ή τη γοητεία του πρωτοτύπου. Αλλά αυτό ακριβώς είναι το νόημά του. Και το αποδίδει όμορφα.»
Η πρώτη ταινία κυκλοφόρησε στις 30 Ιουνίου 2006, ως ένα καλοκαιρινό comedy-drama βασισμένο σε ένα ντεμπούτο μυθιστόρημα της Lauren Weisberger, η οποία ήταν η ίδια πρώην βοηθός της Anna Wintour στο αμερικανικό Vogue.
Κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει τι θα ακολουθούσε. Η costume designer Patricia Field, φρέσκια από το Sex and the City, έντυσε το καστ με Chanel, Valentino και Versace κατορθώνοντας να μετατρέψει τα κοστούμια σε απαραίτητα μέλη της αφήγησης.
H viral σκήνη όπου η Miranda εξηγεί στην Andy την ιστορία του cerulean μπλε πουλόβερ της ήταν μια διάλεξη για το πώς η μόδα διαπερνά την κοινωνία, αναδεικνύοντας ότι τα ρούχα δεν είναι απλώς διακόσμηση αλλά εξουσία.
Την ίδια στιγμή η ερμηνεία της Streep ήταν αποκάλυψη. Η Miranda δεν ύψωσε ποτέ τη φωνή της. Όσο πιο αθόρυβα οργισμένη γινόταν, τόσο περισσότερο τρόμο προκαλούσε. Η βραβευμένη με Pulitzer δημοσιογράφος μόδας Robin Givhan παρατήρησε ότι αυτό που έκανε η Streep με τον ρόλο ήταν ουσιαστικά ένα μάθημα στο πώς οι γυναίκες μπορούν και ασκούν εξουσία όχι μέσω έντασης ή επιθετικότητας, αλλά μέσω ακρίβειας, ελέγχου και της καταστροφικής χρήσης της σιωπής.
Η ίδια η Streep έχει πει ότι το πιο σημαντικό πράγμα για την ταινία ήταν ότι άντρες ήρθαν να της πουν ότι αναγνώρισαν τη δική τους επαγγελματική ζωή σε αυτήν. Αυτή η διαφυλική ταύτιση ήταν, με τα λόγια της, «το πιο πρωτοποριακό πράγμα για το The Devil Wears Prada».
Ήταν μια ταινία για τον εργασιακό χώρο με φόντο τη μόδα, και τα κεντρικά της ερωτήματα παραμένουν καθολικά. Πόσο από τον εαυτό σου θυσιάζεις για τη φιλοδοξία; Πότε η αφοσίωση σε μια καριέρα γίνεται αυτοκαταστροφή; Τι χρωστάμε στους αδίστακτους ανθρώπους που μας διαμορφώνουν;
Από την Anna Wintour στη Miranda Priestly: Πώς η ταινία άλλαξε την εικόνα της σιδηράς κυρίας της μόδας
Η ταινία έχει αναγνωριστεί ότι μεταμόρφωσε την εικόνα της Anna Wintour από απλή δημόσια προσωπικότητα σε πολιτιστικό σύμβολο. Η Wintour ήταν κάποτε γνωστή κυρίως ως τρομακτική editor μόδας, η Miranda Priestly την έκανε σύμφωνα με τα λόγια ενός κριτικού «το αφεντικό για το οποίο έχεις γκρινιάξει μετά από τρία ποτήρια σε ένα happy hour». Η ταινία ακόμη βελτίωσε τη δημόσια εικόνα της Wintour, ανθρωποποιώντας παραδόξως τη φιγούρα που σκόπευε να σατιρίσει.
Anna Wintour: από την απαξίωση της πρώτης ταινίας στο εξώφυλλο δίπλα στη Meryl Streep
Το 2006, το Vogue δεν δημοσίευσε κανένα άρθρο για την πρώτη ταινία. Η editor-in-chief Anna Wintour παρακολούθησε μια φιλανθρωπική προβολή χωρίς να πει τίποτα δημοσίως. Είκοσι χρόνια αργότερα, ο κόσμος είχε αλλάξει αρκετά και η ίδια η Wintour, έχοντας αποχωρήσει ως editor-in-chief του αμερικανικού Vogue το 2025 μετά από 37 χρόνια, εμφανίστηκε στο εξώφυλλο του Vogue τον Απρίλιο 2026, ποζάροντας δίπλα στη Streep ενώ ένα σύντομο βίντεο με τις δύο τους σε έναν απολαυστικό διάλογο έγινε viral. Η γυναίκα που κάποτε αρνούνταν να αναγνωρίσει το φανταστικό της alter ego ποζάρισε για το εξώφυλλο. Η σιωπή είχε γίνει συνενοχή. Η συνενοχή είχε γίνει γιορτή.
Το “Netflix look” που δίχασε πριν καν προβληθεί η ταινία
Το The Devil Wears Prada 2 δεν έφτασε χωρίς τριγμούς. Τα trailers προκάλεσαν έντονη συζήτηση στα social media και στον κινηματογραφικό τύπο σχετικά με αυτό που έχει αρχίσει να αποκαλείται «Netflix look» μια τυποποιημένη αισθητική χαμηλής αντίθεσης που ισοπεδώνει τις εικόνες σε μια ομαλή, ευχάριστη οπτική γλώσσα και έρχεται σε αντίθεση με τα ζωηρά χρώματα της πρώτης ταινίας.
Γιατί το sequel άργησε δύο δεκαετίες να γίνει πραγματικότητα
Η ειλικρινής απάντηση είναι: γιατί δεν υπήρχε ακόμα η σωστή ιστορία. Και γιατί οι άνθρωποι που πρωταγωνιστούσαν δεν ήταν έτοιμοι ή πρόθυμοι. Η συζήτηση για sequel ξεκίνησε ήδη από το 2009, μόλις τρία χρόνια μετά την κυκλοφορία της πρώτης ταινίας.
Η Anne Hathaway είχε δηλώσει δημοσίως ότι θα προτιμούσε να δουλέψει με τους ίδιους ανθρώπους σε «κάτι εντελώς διαφορετικό».
Η Lauren Weisberger, η συγγραφέας της ημιαυτοβιογραφικής νουβέλας του 2003 που γέννησε ολόκληρο το σύμπαν, δημοσίευσε το δικό της sequel το 2013: Revenge Wears Prada: The Devil Returns. Το Χόλιγουντ το αγνόησε.
Αυτό που τελικά έκανε τα γρανάζια των μηχανών να πάρουν μπρος ήταν ο ίδιος ο κόσμος που άλλαζε. Η βιομηχανία των μέσων κατέρρευσε. Η έντυπη δημοσιογραφία, άρχισε να χάνεται. Τα περιοδικά που είχαν ορίσει τον πολιτισμό για δεκαετίες έκλεισαν ή χαροπαλεύαν. Ο κόσμος της υψηλής μόδας, που κάποτε φαινόταν άτρωτος βρέθηκε να παλεύει να γίνει σχετικός απέναντι σε ένα κύμα influencers του TikTok και της αλγοριθμικής πραγματικότητας.
Έτσι, η σεναριογράφος Aline Brosh McKenna, βρήκε τη νέα ιδέα της στα ερείπια και ένα sequel σχετικά με το τίμημα του να επιβιώσεις μέσα σε μια όμορφη αλλά σκληρή βιομηχανία, είχε κάτι να πει.
Οι πρωταγωνιστές συμφώνησαν και τα κύρια γυρίσματα ξεκίνησαν στις 30 Ιουνίου 2025, σε Manhattan, Μιλάνο και New Jersey.
Meryl Streep: Αμφισβητεί τους κανόνες ηλικίας του Χόλιγουντ και ορίζει την αξία της
Στις 29 Απριλίου 2026, εμφανιζόμενη στο Today με τη Jenna Bush Hager δίπλα στους συμπρωταγωνιστές της, η Streep προχώρησε σε μια ειλικρινή αποκάλυψη, λέγοντας ότι δεν σκόπευε να λάβει μέρος στην πρώτη ταινία. Όταν το στούντιο της πρότεινε τον ρόλο της Miranda Priestly, τον αρνήθηκε. Όχι επειδή δεν πίστευε στο σενάριο αλλά επειδή ήθελε να δει τι θα γινόταν αν ζητούσε το διπλάσιο μισθό. Το στούντιο απάντησε αμέσως ναι.
Έκανε την ταινία. Κέρδισε Golden Globe και πήρε υποψηφιότητα για Oscar. Όπως είπε στο καστ του Today: «Σκέφτηκα, είμαι 50-60 χρονών, μου πήρε τόσο καιρό να καταλάβω ότι μπορούσα να το κάνω αυτό! Ένιωθα ότι με χρειάζονταν. Ήμουν έτοιμη να αποσυρθώ.»
Αλλά πέρα από τη συζήτηση για τον μισθό, υπάρχει κάτι πιο σημαντικό στην παρουσία της Meryl Streep σε αυτή την ταινία: είναι 76 χρονών. Και είναι εκπληκτική.
Το Χόλιγουντ έχει ξοδέψει δεκαετίες με τη νοοτροπία ότι οι γυναίκες άνω των 60 είναι φθίνον εμπορικό κεφάλαιο. Οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι στερεύουν, τα franchises χτίζονται γύρω από νεαρά πρόσωπα και καριέρες που θα έπρεπε να επεκτείνονται συρρικνώνονται. Το σύστημα υπήρξε αργό, απρόθυμο και συχνά σκληρό στη μεταχείριση ηθοποιών που έχουν την τόλμη να γερνούν μπροστά στην κάμερα.
Η επιστροφή της Streep ως Miranda Priestly, όχι ως cameo, όχι ως supporting, αλλά ως συμπρωταγωνίστρια και δραματικό κέντρο βάρους της ταινίας, γκρεμίζει όλη αυτή την προβληματική νοοτροπία.
Είναι μια δήλωση ότι η υποκριτική δεν έχει ημερομηνία λήξης. Ότι μια γυναίκα δεν γίνεται λιγότερη όταν μεγαλώνει. Ότι η Miranda Priestly στα 70 κάτι δεν είναι μια κατώτερη έκδοση της Miranda Priestly στα 50 κάτι· είναι η ολοκληρωμένη έκδοση.
Lady Gaga: Το cameo που ενώνει μόδα, μουσική και κινηματογράφο
Η συμμετοχή της Lady Gaga στην ταινία, είναι επίσης μια εμβληματική στιγμή. Δεν μοιράζεται μόνο διαλόγους με τη Streep αλλά εκτελεί ένα original τραγούδι στην τρίτη πράξη της ταινίας.
Η Gaga γύρισε τις σκηνές της στο Μιλάνο τον Οκτώβριο του 2025, κατά τη διάρκεια της περιοδείας της Mayhem Ball. Ήταν η πρώτη μεγάλη live-action κινηματογραφική εμφάνισή της από το Joker: Folie à Deux. Το τραγούδι που αυτή και η rapper Doechii ηχογράφησαν για την ταινία λέγεται «RUNWAY». Μέσα στην ταινία, η εμφάνιση της Gaga στην τρίτη πράξη, ερμηνεύοντας σε ένα πραγματικό runway, είναι συμβολική. Η γυναίκα που έχει ξοδέψει ολόκληρη την καριέρα της εξοπλίζοντας τη μόδα ως καλλιτεχνική έκφραση μπαίνει σε μια ιστορία για τον αγώνα επιβίωσης της μόδας και την τραγουδά.
Αρπαχτή ή ωδή στην νοσταλγία;
Κανείς δεν ξοδεύει εκατό εκατομμύρια δολάρια από αγνή νοσταλγία. Αλλά κανείς δεν πείθει τη Meryl Streep να επιστρέψει απλώς για τα χρήματα. Η αλήθεια, όπως πάντα στον κόσμο της μόδας, βρίσκεται στη λεπτομέρεια. Ναι, το στούντιο ήξερε ακριβώς τι πουλούσε. Τα cerulean πουλόβερ των 49,99 δολαρίων που εξαντλήθηκαν σε ώρες, οι branded Diet Coke και τα Starbucks commercials, η στρατηγικά τοποθετημένη Lady Gaga, τίποτα από αυτά δεν γεννήθηκε από καθαρή καλλιτεχνική ανάγκη. Το χρήμα μύριζε από μακριά.
Και όμως. Όταν η Meryl Streep στέκεται στα 76 της μπροστά στην κάμερα, όταν το σενάριο τολμά να θρηνεί ανοιχτά για έναν κόσμο που χάνεται, όταν τέσσερις ηθοποιοί επιστρέφουν σε ρόλους που δεν χρειάζονταν να ξαναπαίξουν, αυτό δεν είναι αρπαχτή. Είναι κάτι πιο σύνθετο και πιο ειλικρινές.
Το The Devil Wears Prada 2 είναι και τα δύο.
That’s all.
