Αυτή τη φορά, στη στήλη Vows and Voyages, δεν θέλω να σας αφηγηθώ έναν ακόμη γάμο. Θέλω να σας μιλήσω για ένα ταξίδι που άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο κοιτάζω τους γάμους και, κυρίως, τον τρόπο με τον οποίο κοιτάζω την Ελλάδα.
Η Γκόα ήταν για μένα μια πρώτη δυνατή συνάντηση με την Ινδία. Θάλασσα, πυκνή βλάστηση, χρώμα, κίνηση και μια καθημερινότητα που δεν προσπαθεί να γίνει διακριτική. Όλα συμβαίνουν μπροστά σου, με ένταση. Και κάπου μέσα σε αυτή την ένταση βρέθηκα στο Exotic Wedding Planning Conference, το EWPC, για να μιλήσω για τον γάμο στην Ελλάδα.
Το διεθνές συνέδριο της Γκόα
Η έκτη διοργάνωση του EWPC πραγματοποιήθηκε στο Park Hyatt Goa Resort and Spa. Το συνέδριο είχε ήδη εξελιχθεί σε μια διεθνή κοινότητα εκατοντάδων wedding planners και επαγγελματιών του κλάδου. Στη Γκόα εκπροσωπούνταν περισσότερες από 65 χώρες. Στην κεντρική αίθουσα, μπροστά σε μεγάλες οθόνες και γεωμετρικές φωτιστικές κατασκευές, οι ομιλίες εναλλάσσονταν με panels για τους celebrity γάμους, τις παραγωγές μεγάλης κλίμακας, τα logistics, την τεχνολογία, τη βιωσιμότητα και τη δύναμη του design. Ανάμεσά τους υπήρχαν οργανωμένες προσωπικές συναντήσεις, όπου μια γνωριμία μπορούσε πράγματι να γίνει συνεργασία.
Εκεί γνώρισα τον Mohomed Morani, τότε διευθυντή της Cineyug International Entertainment και ένα από τα μεγάλα ονόματα του live entertainment στην Ινδία. Γνώρισα τη Meltem Bayazıt Tepeler, ιδρύτρια και πρόεδρο της KM Events από την Τουρκία, και τον σκηνογράφο Sumant Jayakrishnan, ιδρυτή της Scenografia Sumant. Στο ίδιο πρόγραμμα βρίσκονταν, μεταξύ άλλων, οι Ali Phillips, Devika Narain, Nadia Duran, Bhavnesh Sawhney, Rituraj Khanna, Elie Berchan και Chris Stephenson. Δεν διάβαζα πλέον εντυπωσιακά βιογραφικά σε μια οθόνη. Οι άνθρωποι πίσω από αυτά κάθονταν δίπλα μου, μιλούσαν για τη δουλειά τους και άκουγαν τη δική μου ιστορία.
Ο Sumant μίλησε για το φως και για τον τρόπο με τον οποίο ο σωστός φωτισμός μπορεί να μεταμορφώσει ένα ολόκληρο σκηνικό. Καθώς τον άκουγα, σκεφτόμουν ότι στη δική μου παρουσίαση το φως δεν βρισκόταν σε κάποιο τεχνικό σχέδιο. Ήταν ο ίδιος ο ελληνικός ήλιος. Εκεί βρισκόταν και η δύναμή μου, μόνο που δεν το είχα καταλάβει ακόμη.
Μπροστά στα μεγάλα μεγέθη
Εκεί είδα γάμους που έμοιαζαν με ολόκληρες κινηματογραφικές παραγωγές. Σκηνικά που άλλαζαν από τη μία τελετή στην άλλη, κατασκευές τεράστιας κλίμακας, λουλούδια, φως και budgets σχεδόν αστρονομικά. Δεν έχει νόημα να το ωραιοποιήσω: φοβήθηκα.
Κοίταξα τις εικόνες της δικής μου παρουσίασης και, για λίγα λεπτά, όλα όσα είχα ετοιμάσει μου φάνηκαν μικρά. Αναρωτήθηκα αν οι μίνιμαλ τελετές μας θα έμοιαζαν φτωχές μπροστά σε εκείνο το μέγεθος. Αν θα με έπαιρναν στα σοβαρά. Αν ο ήλιος, η θάλασσα και η καθαρότητα ενός ελληνικού τοπίου θα αρκούσαν απέναντι σε παραγωγές που έμοιαζαν να μην έχουν όριο.
Ύστερα λειτούργησε ο γνωστός μου μηχανισμός: ως γνήσια Υδροχόος, αποδίδω μάλλον καλύτερα όταν η πίεση έχει ήδη χτυπήσει κόκκινο. Δεν ξέρω αν αυτό λέγεται θάρρος ή πείσμα. Συνήθως είναι συγγενείς πρώτου βαθμού.
Όταν μίλησε η Ελλάδα
Ανέβηκα στη σκηνή και μίλησα μπροστά σε ανθρώπους που θεωρούνται ιερά τέρατα του wedding planning. Έδειξα όσα στην αρχή φοβόμουν να δείξω. Τελετές λιτές και ουσιαστικές, μπροστά στον ήλιο της Μυκόνου και της Σαντορίνης. Γάμους δίπλα στη λίμνη Τριχωνίδα και στον Πατραϊκό κόλπο. Εικόνες όπου το τοπίο δεν λειτουργούσε ως ένα όμορφο φόντο, αλλά ως μέρος της ίδιας της τελετής.
Δεν προσπάθησα να παρουσιάσω την Ελλάδα ως την οικονομικότερη εκδοχή ενός μεγάλου γάμου. Την παρουσίασα όπως πραγματικά είναι: ως έναν τόπο που προσφέρει φως, ιστορία, φιλοξενία και ένα φυσικό σκηνικό που δεν χρειάζεται να χτιστεί από την αρχή για να συγκινήσει.
Και ναι, με άκουσαν. Με χειροκρότησαν. Είδαν πως υπάρχει πραγματική πιθανότητα να στείλουν πελάτες στην πατρίδα μας. Εκείνη η στιγμή δεν έσβησε απλώς τον φόβο μου. Μου απέδειξε πόσο εύκολα υποτιμούμε αυτό που έχουμε, επειδή το βλέπουμε κάθε μέρα.
Η χένα και ο χρόνος
Στη Γκόα έκανα και χένα. Άφησα τα λεπτά σχέδια να απλωθούν στο δέρμα μου και περίμενα να στεγνώσουν. Για κάποιον που έχει μάθει να τρέχει διαρκώς από το σχέδιο στην παραγωγή και από την παραγωγή στην επόμενη λεπτομέρεια, αυτή η αναμονή είχε κάτι σχεδόν θεραπευτικό.
Δεν είδα τη χένα ως ένα εξωτικό αξεσουάρ. Τη βίωσα ως φιλοξενούμενη, με σεβασμό σε μια παράδοση που δίνει χώρο στην προετοιμασία, στη χαρά και στη σύνδεση των ανθρώπων πριν από τη μεγάλη ημέρα. Τα σχέδια γίνονταν σιγά σιγά πιο βαθιά, όπως συμβαίνει και με ορισμένα ταξίδια: την ώρα που τα ζεις σε εντυπωσιάζουν, αλλά το αληθινό τους χρώμα εμφανίζεται αργότερα.
Οι γνωριμίες που έγιναν συνεργασίες
Στο συνέδριο γνώρισα planners από όλο τον κόσμο. Ανθρώπους με διαφορετικές αγορές, αισθητικές, μεθόδους και εντελώς διαφορετικά μεγέθη παραγωγής. Πίσω από τις εντυπωσιακές φωτογραφίες, όμως, υπήρχαν οι ίδιες αγωνίες που γνωρίζουμε όλοι όσοι κάνουμε αυτή τη δουλειά: η ευθύνη απέναντι σε δύο οικογένειες, η ακρίβεια της στιγμής και η ανάγκη να μη χαθεί το συναίσθημα μέσα στην οργάνωση.
Οι γνωριμίες εκείνες δεν έμειναν σε μια ανταλλαγή καρτών. Αργότερα συνεργάστηκα με πολύ μεγάλα ονόματα του χώρου και σχεδίασα γάμους στην Bangalore. Η Ινδία έπαψε να είναι για μένα ένας μακρινός, θεαματικός προορισμός. Έγινε τόπος δουλειάς, ανταλλαγής γνώσης και αληθινών επαγγελματικών σχέσεων.
Ύστερα οι ρόλοι αντιστράφηκαν. Κάναμε γάμους στη Σαντορίνη και αυτή τη φορά ήμουν εγώ η οικοδέσποινα. Έδειχνα την Ελλάδα μέσα από τη δουλειά μας και ένιωθα χαρά και τιμή. Για την πατρίδα μου, για τους προγόνους μας, για την ιστορία που υπάρχει κάτω από κάθε βήμα μας. Δεν χρειαζόταν να την εφεύρουμε για χάρη μιας εκδήλωσης. Ήταν ήδη εκεί.
Όσα μπορούμε να κάνουμε καλύτερα
Μαζί με την περηφάνια ήρθε και η δυσφορία. Είδα γνώριμα ελληνικά φαινόμενα: αποσπασματική οργάνωση, καθυστερήσεις, έλλειψη συνεργασίας και την εύκολη πεποίθηση ότι η ομορφιά του τόπου θα καλύψει κάθε αδυναμία. Ας λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Το ελληνικό φως συγχωρεί πολλά, αλλά δεν είναι επιχειρηματικό σχέδιο.
Ο γαμήλιος τουρισμός χρειάζεται κοινή στρατηγική, συνέπεια και σοβαρές υποδομές. Χρειάζεται γρήγορη επικοινωνία, επαγγελματικά πρότυπα, ανθρώπους που συνεργάζονται και σταθερή παρουσία της Ελλάδας εκεί όπου οι διεθνείς planners γνωρίζουν νέους προορισμούς. Κάθε destination wedding κινητοποιεί ξενοδοχεία, χώρους εστίασης, μεταφορές, τεχνικά συνεργεία, δημιουργούς και τοπικούς προμηθευτές. Το όφελος δεν τελειώνει όταν σβήσουν τα φώτα της δεξίωσης.
Και φυσικά, η συζήτηση δεν μπορεί να εξαντλείται στη Μύκονο και στη Σαντορίνη. Η λίμνη Τριχωνίδα, ο Πατραϊκός κόλπος και τόσοι ακόμη τόποι της ηπειρωτικής και νησιωτικής Ελλάδας μπορούν να φιλοξενήσουν γάμους με δική τους ταυτότητα. Αρκεί να τους παρουσιάσουμε σωστά και να μπορούμε να στηρίξουμε στην πράξη όσα υποσχόμαστε.
Το μέτρο της αληθινής πολυτέλειας
Όταν θυμάμαι εκείνη τη σκηνή στη Γκόα, θυμάμαι περισσότερο τα δευτερόλεπτα πριν αρχίσω να μιλάω παρά το χειροκρότημα στο τέλος. Ο φόβος μου ήταν χρήσιμος. Μου έδειξε πόσο λανθασμένο είναι να συγκρίνουμε διαφορετικές χώρες και διαφορετικές παραδόσεις μόνο με το μέγεθος ενός budget.
Οι γάμοι που είδα στην Ινδία μού δίδαξαν την κλίμακα, τη δύναμη της τελετουργίας και τη γενναιοδωρία της γιορτής. Η Ελλάδα μού θύμισε τη δύναμη του μέτρου. Η πολυτέλεια δεν μετριέται μόνο με το πόσα μπορούν να χωρέσουν σε έναν χώρο. Μετριέται και με το πόσα νιώθει ο άνθρωπος που βρίσκεται εκεί.
Στη Γκόα πήγα για να μιλήσω για την Ελλάδα. Τελικά, εκεί έμαθα να την υπερασπίζομαι λίγο καλύτερα.
